Overslaan en naar de inhoud gaan
Drupal
Cowa duikreis naar Sorrento
16September
ReizenDuiken

Cowa duikreis naar Sorrento

WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING
Anything you said or did could have, 
and has been used against you
in the course of creating this report.
Any resemblance with existing facts
has been tremendously exaggerated.
Reading it might not be without risk.
 
WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING

Sorrento 2010


Vrijdag 3 september

Langverwacht, heftig gepland en herpland, maar uiteindelijk toch volledig uit de doeken gedaan: we vertrekken met Cowa op duikreis naar Sorrento. Eén man minder, aangezien Marc op ’t laatste nippertje vreesde dat er niet genoeg limoncello aanwezig zou zijn verkoos hij z’n kantoor boven het dubbele bed te delen met Thierry en mezelf (ik kan hem over dat laatste geen ongelijk geven). Maar er waren gelukkig voor mij genoeg vrouwen aanwezig om me de laatste roddeltjes te komen vertellen voor het reisverslag. Velen onder jullie dachten dat Riccardo en Hilde me de tweede avond pas vroegen om dat te schrijven, maar eerlijk gezegd hadden ze me al maanden op voorhand een upgrade van m’n vliegticket aangeboden in ruil voor een gedetailleerd reisverslag. Die tweede avond bleek dus  nog maar eens dat Hilde graag toneeltjes speelt.

Qua organisatie bleek alles vrijdag nog picobello. Niet te verwarren met “picco bello”, wat Els aanzag als een koosnaampje voor de “kleine schone” Luigi. Alleen is ’t dan geen kleine maar een piekje. Maar soit. Perfecte organisatie, zeker de inbegrepen massage bij het vertrek door al te overijverige fouilleurs bij de handbagagecontrole. Ijverig om te masseren, maar de massale voorraad medicijnen die Cowa meezeulde lieten ze ongemoeid.

Nadat iedereen moe gevochten was over wie waarop, in welk bed, naast wie en wanneer mocht slapen, trokken we benieuwd naar het restaurant naast de deur. Funiculi, funicula leverde ons een orgastische feestmaaltijd die de beelden van de onlangs heruitgezonden ‘La Grande Bouffe’ in het niet deed zinken. De ogen van de patron en de hermafrodiete ober begonnen lichtelijk dollartekens te vertonen toen de op tafel geplaatste flessen limoncello in een oogwenk soldaat werden gemaakt. Toen Riccardo hen er de dag nadien op wees dat limoncello (EN koffie) in de prijs was inbegrepen, werd de bacchanale herinnering aan de limoncelloflessen een vage schim boven de kliffen van de krater van de Vezuvius, en waren het eerder halfgevulde jeneverkokertjes die op tafel belandden, maar ik wijk af.

Johan zette vrijdag namelijk al dadelijk de trend voor de rest van de vakantie; Fred riep namelijk luidkeels op de tonen van ‘Funiculi, Funicula’ dat hij zou gaan exploderen die avond, waarop Johan hem wijselijk vroeg zijn bedgeheimen voor zich te houden. Niet dat daar ooit door iemand naar geluisterd is…

Zaterdag 4 september

Zoals gewoonlijk vroeg uit de veren, worstelde de hele bende met de Bialettikannetjes om er een café americano uit te peuteren voor heel de kamer, en na een vorstelijk ontbijt dat de dag ervoor tijdens een stormloop in het plaatselijk winkeltje werd samengesteld, maakten we ons klaar voor de eerste duiken van de reis. De eilandjes ‘I Galli’ hebben we getoond dat de Belgen van alle Galliërs de dappersten waren, want de – geef toe, perfect geïntegreerde – Italiaan Renzo en de immer Gallische Fred doken in een 3mm shorty, de knokkende ridders Vicky en Tony (de hele reis) zonder kap, terwijl de Wit-Russen onder ons de duurste dikke pakken tevoorschijn toverden die ze hadden gevonden. De mooie grotten bewonderd, wat visjes gezien, en uiteraard veel demonisch (of was het damanisch ?) mooie naaktslakjes gezien.

Een kleine opmerking over de boot kan hier niet misstaan, gezien het formaat ervan, maar laat ons daarover onthouden dat er naarmate er meer en meer zieken niet meer meedoken, de meesten toch een plaatsje vonden waar ze konden zitten. Deze eerste duikdag was het uiterst behulpzaam van Ann om haar plaats half over de reling te zoeken, en daarmee was dan weer de farmacie van de vakantie geopend.

Zaterdagen blijken voor de reeds thuis bronchitis lijdende Tony een Saterdag, want symmetriegewijs kon hij  de eerste duik van de eerste, en de laatste duik van de laatste Saterdag niet klaren. Voor mezelf was deze eerste duikdag echter een Klaterdag door het door Katleen beloofde klatergoud die avond.

Want ja, dat avondmaal voerden Riccardo en Hilde hun toneeltje op om me zogezegd te vragen het verslag te schrijven. Om het allemaal nog wat aannemelijker te maken, vertelt Hilde Thierry en mij opzettelijk niet dat het eten die dag vroeger doorging, zodat ze ons in zwembroek in onze kamer aantrof tijdens het aperitief, wij pas later aan tafel kwamen en toevallig naast haar en Riccardo moesten tafelen. Katleen bood me zoals gezegd een nooit geziene som geld aan om niets over haar te schrijven. Aangezien ik de pest heb aan fiscale controles, laat ik in het midden of ik dat geld ooit gezien heb, maar ik kan jullie verzekeren dat ik, buiten het feit dat ze hierdoor bewees een corrupte chirurge te zijn met een dan nog selectief geheugen, haar vlaggetje weigerde te dragen als gids in Pompeii en ze ze af en toe zag vliegen, niets over haar zal schrijven. Op een paar details na, uiteraard.

Het funicularische avondeten bleef verder tamelijk rustig. Riccardo vroeg om de zwarte wijn door te geven en Els liep met een zonnebril rond om haar rode oog te verbergen. (Een overblijfsel van een net iets te heftige nacht ? Is Koen zijn boekje te buiten gegaan ? Is Fred dan toch  echt geëxplodeerd terwijl Koen mysterieuze zaken was gaan regelen?) Weinigen weten dat ik er ’s nachts met Guy’s vergrootglas op uit getrokken ben en de oorzaak van al het nachtlawaai heb gevonden. Velen klaagden immers de eerste nacht al over luide muziek. Wat zij niet wisten is dat Koen wat smeergeld is gaan uitdelen aan de plaatselijke bezitters van stereo-installaties om zo het heftige gekraak van het bed te maskeren. Het had ook anders kunnen geweest zijn, uiteraard. Maar dat rode oog sprak tot de verbeelding.

Na het avondeten bleef Johan’s leven even prachtig als voorheen, aangezien hij zelfs de halve kubieke millimeter sepia die hij verorberde er geen plaats in gaf. Toen hij hoorde dat in het eerste hoofdgerecht ook sepia’s zaten verwarde hij het woord ‘pasta’ even met ‘basta’, en bestelde voor de volgende avond een bord pasta met vogele in plaats van de plaatselijke specialiteit met zeeschelpjes.

Nadat Luca vernomen had dat ik graag kinderen wil, ging hij wat met me wandelen en noemde me troostend ‘papa’. De kleine heeft verstand, een immens zangtalent, en werd daardoor de rest van de vakantie op handen gedragen. Vooral in Pompeii, maar vraag me niet waarom.

Zondag 5 september

Zondag moesten we vroeg uit de veren, maar of dat iets met Johan’s pasta met vogelen te maken had kan ik niet meegeven.  Riccardo had tijdens de ochtendduik nog last van zwarte wijn, want hij blies Kathy’s jacket zo hard op dat ze niet meer kon ademhalen. De Madonna werd die dag opgepoetst, en uiteraard moesten we haar nog zien voor de damanische naaktslakjes weggeborsteld werden. Met het poetsen in het achterhoofd sprong Fred na de duik het water in om een plank met nagels uit het water te halen, maar de kapitein wist als geen ander dat het maximaal toegelaten gewicht van de boot al schromelijk overschreden was, en gooide ze terug de zilte zee in. Fred bleef keffend met hangende pootjes nadenken of hij er terug achteraan moest, maar was het spelletje al snel beu.

Pechvogel van de dag was Wig, die door een geëxplodeerd ventiel (zou Fred weer… ?) niet mee kon duiken, wat hij goedmaakte door al snorkelend een kwartier voor een kwal te blijven hangen.

Als ook de kwal het beu werd, maaktn we een uitstapje naar Positano. Het lot van de dorpjes in de streek was een kort leven beschoren, en we wilden Positano nog graag zien, dus namen we elk mogelijk vervoermiddel dat beschikbaar was. Zo belandden we op 2 kleine gondels en een iets groter bootje die ons, overheerlijk in de zon bakkend, naar het door modderstromen bedreigde stukje Italië brachten.

Na een mooi bezoek aan een nog mooier Positano kon de onderbroekenlol niet uitblijven. Maar wat doe je als je op een gondel zit te bakken terwijl het frisse water lonkt en je geen zwembroek bij hebt ?  Fred, Thierry en ik wisten het alvast, maar de weergoden antwoordden uiteraard met een klein onweertje op zee.

Onderweg vroeg Thierry of de motorjachten met ‘ROMA’ op zigeuners zijn…

Op de terugweg in de metershoge golven maakte een van de gondeliers er een race van, waardoor één bootje zes doorweekte passagiers op land zette.  De zonnekloppers in het tweede gondeltje waren ook doorweekt, maar aangezien Hilde eerst voet op land zette, is zij ook eerst ziek geworden. Haast en spoed is zelden goed !

Zondag begon iedereen wel ziek te worden. Hilde aan haar sinussen, de rest wat hoger achter het voorhoofd. Roberto bestelde voor hem en zijn Russisch-Italiaanse een portie friet in Italië. Thierry begon te vertellen over de tweede duik van de dag (Altzheimer ???). Riccardo bestempelde alle aanwezigen als anorexisch omdat ze zijn kom pasta al vongole niet willen opeten. Ook bij Hilde was de microbe bij ’t avondeten overgeslagen op grijzere massa’s, want ze vroeg iedereen ‘sprankel ?’. Thierry  sloeg de nagel op zijn kop toen hij zei dat hij na deze vakantie terug moest gaan werken, hoewel Andrej na de vakantie vakantie wilde.  Johanneke  vond dat Jerom er klein, dik en lelijk uitziet. Thierry dacht eindelijk te weten hoe iedereen heet, maar bleef binnen mijn voorspelling door na 40 minuten Tony’s naam te vragen.

Maandag 6 september

Katleen houdt niet van slenteren.

Aangezien Richard deze reis niet meegekomen was, had Hilde geregeld dat Fred en Viviane (een collega van haar) mee naar Napels gingen om onze groepsfoto te nemen. 

Door het slechter wordende weer vertrokken we met de bus. Anders waren we met de iets minder ruime boot vertrokken, maar in de bus bleek toch niet genoeg ruimte voor onze gefronste wenkbrauwen toen Hilde en Riccardo vertelden dat ze hun kinderen vroeger op reis een gayboy gaven tegen de verveling. Hilde pronkte op de laatste dag dat ze op reis over een stem beschikte met haar fluweelzacht gevooisd keelgeluid door de micro en liet een zinderend ‘Broeder Jacob’ iedereen wakker schudden. Nog verdwaasd, halfslapend en onder de indruk  beklommen we alle treden van het Castello dell’Ovo, en stelden ons pas vragen toen Hilde bij de tocht naar beneden vroeg of iemand graag de lift wilde nemen. Robbie oefende met Nattie droogweg een huwelijksaanzoek boven op de berg, waarna we gezwind afdaalden naar de Napolitaanse pizzeria di Matteo. Onderweg een koffietje meegepakt in Cambrinus, met toch iets teveel caffeïne:  Riccardo’s hart bezweek bij Vicky’s vraag of er ook Hawaï verkrijgbaar was, waarop Guy gezwind een pizza zonder mozzarella bestelde. ‘Nog Nooit Gezien’ bezwoer Riccardo. ‘Typisch Napolitaans’, vertelde Jean-Luigi achteraf, toch voor de komst van de familie ‘Margherita’ in Napels. Bij het buitengaan probeert Roman even als bedelaar aan de kost te komen, maar krijgt niets in zijn strooien hoed geworpen.

Op de terugweg laat niemand blijken dat ze de pater met opgeheven pij al gezien hadden, en lachen als Riccardo zijn overmaatse piemel aanwijst. De geveinsde emoties moeten met een koud koffietje weggedronken worden vlakbij het altaar van de heilige Maradonna, en de groep blijft een eeuwigheid wachten op een bruid die duidelijk niet met een overbekende voetballer wil huwen. Leen krijgt haast een depressie omdat ze het bruidskleed niet kan bewonderen (hoe zag jullie trouwdag eruit, Wig ?) en aangezien het bedelen niets opleverde, proberen onze Russen als buitenwipper aan de kost te komen. Andrej met de obligate pet met ‘Russia’ erop en Roman met zijn strooien hoed sieren waarschijnlijk nog weken de voorpagina’s van Italiaanse tabloids.

We danken allemaal Renzo die nog net op tijd de bus ervan wist te weerhouden ons de lange weg die we afgelegd hadden opnieuw te bewandelen, en we lieten ons een dikke 2 uur terugrijden voor een eerste nachtduik.

Had ik al verteld dat Katleen niet van slenteren houdt ?

De nachtduik was fantastisch, met enkele octopussen en paarsgerande naaktslakken waar geen damanisch perspectief voor nodig is als hoogtepunten. Renzo verbaasde vriend en vijand door een anker naar het schip te slepen.

We mogen gelukkig zijn dat Frédéric nog onder ons is, want maandagnacht ging Els voorzichtig naar ’t toilet, spoelde het niet door om niemand wakker te maken, en sloop op de tippen van haar tenen terug naar haar Koentje voorbij Freds bed. Die grapte er een ‘sjjjjt’ uit waarna Els hem met haar boze oog haast neerbliksemde. Hoewel haar oog er maandag een stuk beter uitzag dan na zaterdagavond.

Dinsdag 7 september

Nadat iedereen gedoucht had met de meegenomen flessen kraantjeswater, op aanraden van Riccardo, wees hij ons er na een mooie duik op dat aan boord een warme douchekop bevestigd zat…

Toen de eerste duikers bovenkwamen zag Katleen ze vliegen. Of toch één of andere miniatuurvorm van vliegende visjes die boven de luchtbelletjes van de opstijgende duikers heen en weer sprongen.

Na de duik voeren we door een heus hindernissenparcours (door een tunneltje in een grot, langs een stalagmiet in de vorm van een Madonna, en daarna een grot vol met haar familie) rond het eiland naar de plaatselijke aanlegsteiger. Daar voelden ze waarschijnlijk al nattigheid, want ze waren botsauto’s aan het uitladen.  Enkele clubleden maakten op de terugweg met hun haast de taxichauffeur (die de ondraaglijke traagheid van de andere transportmiddelen moest goedmaken) zo zenuwachtig dat die ongevalgewijs zijn voorganger tot spoed aanmaande. Blijkbaar is Capri by night heel ongezellig, want iedereen wil op tijd het eiland af. Door de massahysterie vragen taxichauffeurs daarom met recht ondeelbare woekerprijzen als gevarenpremie.

Na een broodje waarbij Hilde zich zenuwachtig afvroeg waar Riccardo bleef, namen we de funicolare naar boven. Er zijn minder mooie namen voor afgedankte sneeuwtreintjes te bedenken. Boven kregen we een rondleiding langs een hotel waar Richard ooit indruk op z’n vriendin maakte en in betere tijden Peter Ustinov door Cowaters is gespot, maar die dag verder niets te zien was. We bezochten een tuin waar men de bezoekers vriendelijk verzocht de collectie niet op te eten, we namen een kabelbaan die Kathy damanisch groen deed uitslaan. En ergens onderweg volgde een busrit die Riccardo op het idee bracht ons een specialty ‘leven als sardientjes’ in de maag te splitsen (tot groot jolijt van Guy die vond dat met het overgewicht van Vicky nu echt de maat of de bus vol was).

Salvatore (of was het Robbie) speelde verstoppertje met Nattie op het droogie terwijl de rest al lang op de boot zat, waardoor Riccardo even het liedje ‘l’Italiano Verde’ nabootste, en terug zijn normale kleur kreeg toen het koppel vlak voor het afmeren aan boord wipte. (Nee, Koen…)

Vlak voordat de Siciliaan de Napolitaan het hoofd op hol bracht had deze laatste nog even de kans gezien de ongebruikte bustickets terug in te wisselen bij een bediende die uit laksheid flink naar boven afrondde. We hadden er een geweldig handeltje kunnen maken in ongebruikte bustickets, maar de maaltijd riep, de immer vrouwelijke Luigi stond al op de aanlegsteiger naar ons uit te kijken.

De snode ober dacht ons zijn hormonenkuur te laten betalen, maar aangezien die avond Fred en ikzelf een extra nachtduikje gepland hadden en enkel water dronken, viel extra op dat Kitty, penningmeesteres van dienst, vele karaffen wijn te veel moest dokken van de pot waarin Riccardo net de busticketwinsten had gestort.

Het eten verliep weer rustig als altijd; Robbie dacht naast het betonnen ook een echt zeepaardje in de Put van Ekeren gezien te hebben, en toen ik hem op de eerste lettergreep van het wezen wees, vermoedde hij al dadelijk dat het een zee-ezel zou geweest zijn. Ik dacht dan direct aan een spiegel, maar Roberto trok weer mijn aandacht door op rasechte Siciliaanse wijze Vicky af te snauwen die een glas wijn uit zijn (deze keer wel geleverde) karaf lekkere rode wijn kwam halen. Tijdens een rookpauze biechtte Vicky dan maar op dat ze geen rood vlees, maar wel een kippetje lustte. Misschien omdat dat een gele snavel heeft ? Ik weet het niet.

Fred en ik waren immers met onze nachtduik bezig. Of beter: de helft van het dorp. Deze illegale activiteit werd met Italiaanse logica gemeld aan de plaatselijke politie, waarna niks nog een probleem was. De bar bij Angelo, waar normaal elke avond een handvol clubleden een grappa dronken, zat deze avond afgeladen vol met een heuse knokploeg die de met een baseballbat zwaaiende woeste vissers op een afstand hielden, terwijl Fred en ik met een knipperende kerstboom op een lekke luchtballon  naar het rustige havenwater trokken. In dat water scheen zich een krab op te houden waar haast nog geen foto’s van bestonden, waardoor het doel van onze duik wel duidelijk was. Na een half uur hadden we toch al één zeester gezien, na een uur toch iets meer leven, en in het laatste half uur wel tien van de schuchtere krabben. Vloekend omdat de laatste krab zich ophield onder de steen waarvan we in het water gesprongen waren kwamen we 83 minuten later uit het water en genoten van de weergekeerde rust in het dorp.

Alles was weer normaal: Fred werd verliefd op een dochter van Angelo met een blauw truitje, en Koen en Els spuiden dubbelzinnige opmerkingen. Waar een gemiddelde man om de 7 seconden aan sex denkt, denkt Koen er om de 2 seconden aan, en waar Riccardo enkel aandacht besteedt aan alles onder de gordel, legt Koen zijn gordel gewoon iets hoger… Nu zijn lat nog ?

Woensdag 8 september

Bij het ochtendgloren werden we door Sergio getrakteerd op een stukje cake met een druppel koffie, en Els deelde haar bedgeheimen door te melden dat ze snakte naar iets krokanters met wat gerookts erbij.  Hilde en Riccardo vertrokken naar een trouwfeest, waardoor Renzo en Katleen zich als volwaardige gidsen zouden ontpoppen. Renzo had echter zijn handen weer vol met het sjouwen van zijn gelukkig nog niet oudere zoontje, dus doorstond Katleen  de beproeving met vlag en wimpel, maar dan weigerend deze laatste hulpjes mee te nemen.

Ook Fred en Viviane waren door Hilde weer opgetrommeld om wat op ons te letten. Wat zij niet wisten was dat mijn uitgebreide verslag over hun uitspattingen Hilde binnenkort promotie bezorgt. Dat krijg je met een corrupte gids als voorbeeld.

Terwijl Ronny en Ann en Fred en Viviane uitvochten wie nu de oorzaak van de regen was (de eersten dachten de regen uit Freiburg meegebracht te hebben,  de laatsten gaan gewoon altijd op vakantie naar regengebieden) reden we met actieve ruitenwissers naar Pompeii. Daar waren de Russen door het gebrek aan vlag bij de gids al dadelijk het Noorden kwijt, en Koen verkoos een half dagje single door het leven te gaan.

Eigenlijk was er op de hele reis maar één moment waarop Koen niks dubbelzinnigs te vertellen had, en dat was de avond na zijn single trip door de lavastad. Aangezien al lang duidelijk was dat het geluid van opengerukte velcro aan mijn short het nemen van notities voorafging, begreep hij voor een keer dat mijn dreigement m’n broek open te doen niets anders te betekenen had. Gelukkig had ik mijn dreigement op minder dan 2 seconden uitgesproken, denk ik ?

Na Pompeii trok de groep na de desbetreffende uitroep van Kathy op naar de Vieze Vuzius. Eerst een hoopke stenen, dan een bergske, en dat met een remake van de beruchte film onder de noemer  “Cowilla’s in the mist”. Een kwartier klimmen om de wolken van nabij te onderzoeken (Guy had zijn vergrootglas niet bij) waarna we nat van zweet, condens en regen terug ons heil in de bus zochten.

’s Avonds is de mist niet uit ieders ogen verdwenen, want Johan ziet de koffiebonen in de Sambucca aan voor vliegen, en de op het trouwfeest aan Hilde traditioneel uitgereikte cadeaus bleken dozen medicijnen te zijn om de ruilhandel in drugs op een hoger niveau te tillen onder de zieke Cowaters.

De enige die dan weer over een net iets te goed zicht bleek te beschikken was Mireille, die Renzo betrapte op het bestellen van nog een grappa. “En hij doet nog teken tegen de garçon om het stil te houden, tss, die zal goed slapen vannacht !”…

Ondanks zijn eerdere poging sloot Koen de avond toch weer op vertrouwde wijze af; toen ik Els vertelde soms een “tettereir” te zijn waarbij dat woord niks met borsten te maken had, bleek Koen zich onder dezelfde noemer te willen indelen, maar dan met de ondubbelzinnig dubbelzinnige betekenis.

Een geplande nachtduik werd uitgesteld; het onweer uit Freiburg hield nog steeds te hard aan.

Donderdag 9 september

Gaan we vandaag naar Baia ? Bah ja. Of zo dacht het merendeel van de groep er toch over, buiten natuurlijk de Wit-Russen weer, die duidelijk geen winters gewoon zijn. Na Kitty’s uitleg de afgelopen dagen over haar werkzaamheden voor de Post was de hemel vectoriëel overtrokken, en het dusdanig kleine onweertje dat slechts één dode had gevraagd deed Andrej en Olga beslissen niet mee te gaan duiken, terwijl de onbezonnen jongere broer Roman toch blijk gaf van meer integratie.

Na een uur bijslapen op de bus schrok iedereen wakker van Vicky die een luidkeels “ocharme” door de bus deed schallen, waarna iedereen zich omdraaide en verder sliep. Buiten Guy, die door een woelende Kathy intussen uit zijn zetel was gewerkt.

Nattie, die eigenlijk Nataliya heet, wist me te vertellen dat Natacha hetzelfde is als Nataliya, maar dat iedereen haar Nataliya noemt, wat ik dringend aan de rest van de club uitlegde aangezien zij haar totnogtoe altijd met de Russische equivalent aanspraken. Groot was hun verbazing nu ik aantoonde dat Robbie’s twee vriendinnen één en dezelfde persoon bleken te zijn. Zoals gewoonlijk straalde Roberto weer, of was het Salvatore? In ieder geval voornamelijk als hij zijn tanden bloot lachte. (Nee Koen …).

Door de bus afgezet in de achtertuin van de Camorra vertrok de eerste groep met een Zodiac naar een oude pier in het water. De tweede groep bleef achter en hield zich met dringende vragen bezig als de herkomst van het zout in de zee of de geschiedenis van de hysterie. Dienaangaande wist Vicky te vertellen dat ze bij haar baarmoederoperatie door haar broer op het hart (of een ander orgaan) was gedrukt er zeker van te zijn dat de chirurg niks in haar achterliet. Thierry raadde Vicky aan op controle te gaan bij een archeoloog, terwijl de chirurge van het gezelschap zich afvroeg waar ze haar vlaggetje van de vorige dag nu ook alweer weggestopt had. Aangezien hysterie het gevolg is van een lege baarmoeder, vroegen we ons af of Vicky’s lachbuien dan toch niks met een lege maag te maken hadden.

De duiken werden berucht. Buiten een vierkante centimeter mozaïek of drie die angstvallig tussen de sponzen opwapperende vinnen van de gids werden blootgelegd (néé, Koen) en wat damanische dinges was het zicht nihil. Dat grotendeels door de stofpartijen die de gids Pompeii-gewijs naar boven deed dwarrelen. Gelukkig droeg hij een fluo BCD waardoor duidelijk werd in welke richting we het van  naaktslakken voorziene touw moesten volgen.

Tussen het duiken door maakten we kennis met de Italiaanse logica (groep 2 duikt eerst) en de regie van Hilde die het doek liet vallen over het spelen met onze voeten. Wig en Thierry staat nog een mooie toekomst als gordijn te wachten, hoewel Thierry dan eerst met zichzelf in het reine moet komen. Door mijn spokende duiklamp dacht hij ‘s nachts bezoek te krijgen van fotonen, maar ik dwaal-licht af.

Katleen herinnerde me er tussen de stoffige duiken aan dat ik niets over haar ging schrijven, maar ik bracht haar selectieve geheugen dan weer aan het licht door haar aan het klatergoud te herinneren. Vicky die het corrupte stukje gesprek had opgevangen droeg haar van het mozaïek afgebroken steentje bij door geld aan te bieden om juist wel wat over Katleentje te schrijven, waarop ik een moddercatchwedstrijdje voorstelde. Spijtig genoeg brachten de vrouwen van groep twee het onderwerp op de douches in de vrouwenkleedkamers: ze zouden met vijf samen onder de drie koppen gaan staan. Het blijft wachten op de foto’s .

Hoezeer ik heel de reis ook mijn best deed het werken aan het verslag op een zo discreet mogelijke manier te doen, kwamen de aanwezigen op het idee een censuur in te stellen, waarop ik besloot er helemaal m’n mond over te houden.

Hilde veranderde weer het onderwerp door iets te vertellen over in mijn broek komen zoeken, wat ik uiteraard nooit tegen Riccardo zal herhalen.  Waarschijnlijk had ze wat teveel pillen genomen, want die dag dook ze nog eens mee, zij het duidelijk niet bij volle verstand.

Nog iets wat we uit de aandacht van de enkel onder de gordel kijkende Riccardo moeten houden is de elegante tewatergang van Els, die volgens eigen zeggen mooi op haar poep in het water kwam. Dat onder haar achterwerk zich het lichaam dezes schrijvers bevond zal ik maar uit het verslag laten.

Toch gek, trouwens, dat we in Baia zo lang hebben moeten wachten om iets te bekijken dat er al 2000 jaar ligt. En dan nog is er letterlijk maar een tipje van de sluier opgelicht.

’s Avonds was iedereen gelukkig weer een pak duidelijker. Vicky bestelde een capucello, en vertelde me een keer of tien dat ze al 2 keer had gezegd dat ze last van haar darmen had, Els zei ‘haha Breda’ en lachte groen met Koen, en Robbie vond Luigi picobello.

Mag ik trouwens nog even voorstellen op volgende duikreizen naar warme landen steeds Vicky mee te nemen ? Als je haar een fles warm water geeft maakt zij er ijsblokjes van, en dat is mooi meegenomen.

Vrijdag 10 september

Een dag met drie duiken kan niet meer stuk. Zeker als er wereldrecords gebroken worden. Mijn duikbril die bij het te water gaan achter m’n duim bleef hangen en het water in dook, werd op 58 seconden door Riccardo terug bovengehaald. Hij bleek de bril op 16 meter diepte te hebben gevonden, waarna hij erin moet geslaagd zijn de drie minuten safety stop op een luttele 20 seconden af te haspelen. Onder de indruk trachtte ik hem aan het einde van m’n eerste duik te verbeteren door op 3 minuten mijn door m’n Suunto aangegeven 17 minuten in den blauwe uit te voeren, waarna het ding de Italiaanse logica volgde en er de geest aan gaf.

Die Italiaanse logica liet zich tijdens de duiken van haar beste kant zien: Groep 3 stond bovenaan het blad, en werd later groep 1, waarna groep 1.3 eerst te water ging en groep 2 gesplitst werd over … Gek genoeg was Riccardo er heftig voorstander van de eerste groep het nummer 1 te geven, maar aangezien de leden ervan dachten dat hij het over de andere groep 1 had, moest groep 2 het even laten bezinken voor ze dan toch enkele duikers in het water zagen springen.

Tussendoor kreeg Els haar zin met een krokantere tractatie van Sergio, waardoor we vergaten dat de tijdens de briefing doorgegeven duik op 20 meter begon met een swim-through op 38.

Intussen riep Riccardo luidkeels dat de Russen meloenmannen waren, en terwijl Koen zich daar vragen bij stelde hurkte Olga met haar poes op haar schoot.

Riccardo liep naar de bar om een cappuccino na 11 uur aangezien hij de koffie niet gezien had die 24 mensen voor zijn neus uitdronken, waarna zijn eigen raad om onder water de ogen te openen ook boven water niet kon uitblijven.

Kan je Thierry begrijpen, die, de kluts kwijt, vond dat men teveel had belanggescheld ?

Ik alleszins, want door de modderstroom die de vorige nacht haast een dorpje in de buurt van Positano van de kaart had geveegd kon Renzo bijna niet uit de boom springen vond ik, terwijl ik uiteraard de boot bedoelde van waarop de schipper wild rondvarend twee puberende vissers ervan weerhield een immens visnet over de van naaktslakken genietende duikers te werpen.

Even aan Antonio, onze uitmuntende doch in droogpak duikende gids uitgelegd dat “drysuit” in onze taal uitgesproken wordt als “watje”, wat hij enthousiast enkele keren herhaalde om de tongval juist te hebben. Begrepen had hij het niet helemaal, want hij kwam boven water met water in zijn kelder.

Al bij al weer een rustige vrijdag dus zonder al te veel belevenissen.

Zaterdag 11 september

Aangezien wekkers in Italië de cirkel in 26 stukjes verdelen, en Riccardo alle niet-duikers had verteld dat de duikers een half uur later moesten komen, zijn we anderhalf uur later gaan duiken dan gepland. Voor een keer was het duidelijk dat groep één eerst dook, ditmaal door het ontbreken van een tweede groep. Die was er wel, maar sprak Italiaans, was te laat wakker, en de wereldvermaarde fotograaf had zijn toestel naast zijn wekker laten liggen.

Gids Mario, geboren en getogen aan de Vervece, kreeg geen genoeg van de overmaatse barracuda’s terwijl anderen damanisch naar naaktplankton zochten. Tony dacht voor de duik even dat zijn maat van jacket op Vicky’s lichaam bemeten was, en gaf daarmee al voortekenen van zijn Total Collapse later die dag. Stilaan wordt het duidelijk dat de groep wat vermoeid begint te worden, en de dag relaxen in Sorrento is een aangename afsluiter voor haast iedereen.

Mireille echter krijgt nog een flinke uitbrander van een verkoopster van een wijnwinkel die haar van bedrijfsspionage verdenkt, en speelt met haar camera verstoppertje met de boze Sorrentese, terwijl Guy de netelcellen van een kwal met 2 meter lange tentakels van zich af krabt.

Ergens kwam er ook nog een verhaal over Vicky in me op, die de gewoonte gekweekt blijkt te hebben met een tampon in haar mond rond te lopen terwijl ze met het touwtje flost, maar het zou ook een pamper geweest kunnen zijn.

Zondag 12 september

Hilde en Riccardo boeken een weekje vakantie bij om alles nog eens op een rijtje te zetten voor ze in enkele dagen tijd hun verhuis moeten regelen. En gelukkig toonde een baardige zwarte vrouw zich bereid onze saaie reis op te fleuren met het mooie verhaal dat ze een voetbalploeg uit haar dorp (inclusief hun woonsten) als handbagage wilde meenemen. Anders had ik niets gehad om over te schrijven, uiteraard.

Benoit

COMMENTS(0)